Najbardziej zdumiewające było to, że pojawiła się na moim ślubie z wyraźnie zaokrąglonym brzuchem — ewidentnie w ciąży — aby nam „pogratulować”. Jej nagłe wejście natychmiast przyciągnęło uwagę wszystkich gości.
Po sali rozszedł się szmer, pełen zdziwienia i niepewności; nikt nie wiedział, co za chwilę się wydarzy.
Na studiach byłem uważany za przystojnego i inteligentnego chłopaka, którym zachwycało się wiele studentek. A jednak nigdy się naprawdę nie zakochałem.
Moja rodzina była biedna, a ja musiałem codziennie pracować na pół etatu, aby opłacić naukę. Nie miałem czasu ani miejsca na miłość.
Wśród dziewczyn, które mnie podziwiały, była moja koleżanka z roku, Van. Aby zdobyć moje serce, często kupowała mi jedzenie, ubrania, a czasami nawet opłacała część moich czesnych.
Nie czułem do niej prawdziwych uczuć, ale ponieważ jej rodzina wspierała moje studia, niechętnie zgodziłem się być z nią.
Po ukończeniu uniwersytetu postanowiłem zostać w mieście. Dlatego ożeniłem się z Van, bo jej rodzice obiecali pomóc mi znaleźć pracę. Jednak mieszkając razem, szybko zrozumiałem, że wcale jej nie kocham, a wręcz odczuwałem niechęć do naszej bliskości.
Małżeństwo trwało trzy lata, a dzieci się nie pojawiły. Ona stale prosiła mnie, abym poszedł na badania, lecz ja twierdziłem, że jestem całkowicie zdrowy i stanowczo odmawiałem. W tym czasie moja kariera już się ustabilizowała, więc nie zależałem od jej rodziny.
Wtedy podjąłem decyzję, by zakończyć to bezbarwne małżeństwo i wyruszyć na poszukiwanie „prawdziwej miłości”.
Moja obojętność i chłód ostatecznie ją odsunęły. Zgodziła się podpisać papiery rozwodowe i pozwoliła mi odejść. Niedługo potem rozpocząłem związek z piękną partnerką biznesową, którą od dawna po cichu podziwiałem.
Po ponad roku razem postanowiliśmy się pobrać. Nie wysłałem zaproszenia mojej byłej żonie, ale w jakiś tajemniczy sposób pojawiła się na ceremonii — bez cienia wstydu.
Największym zaskoczeniem było to, że przyszła w ciąży. Jej obecność wstrząsnęła całą salą — wszystkie spojrzenia skierowały się na nią, a szept rozmów rozbrzmiał ze wszystkich stron.
Van podeszła do nas i spokojnym, lecz gorzkim głosem powiedziała:
— Gdybym mogła cofnąć czas, nigdy nie zmarnowałabym swojej młodości na mężczyznę, który mnie nie kochał i tylko wykorzystywał moje pieniądze. Największym żalem mojego życia jest to, że wyszłam za ciebie.
Już miała odejść, kiedy nagle moja panna młoda zapytała ostrym tonem:
— Czyje jest dziecko, które nosisz?
To pytanie mnie sparaliżowało. Byliśmy rozwiedzeni od ponad roku, więc dziecko na pewno nie było moje. Ale dlaczego przez trzy lata małżeństwa Van nigdy nie zaszła w ciążę? Czy to ja byłem bezpłodny?
Van nie kazała nam długo czekać na odpowiedź. Odwróciła się i powiedziała wyraźnie, bez cienia wahania:
— Przez trzy lata małżeństwa z twoim mężem nie mieliśmy dzieci. Prosiłam go wielokrotnie, aby zrobił badania, ale zawsze obarczał winą mnie. Ja za każdym razem sprawdzałam się i wyniki były w porządku.
Po rozwodzie zakochałam się w innym mężczyźnie i już po naszej pierwszej nocy zaszłam w ciążę.
Jej słowa uderzyły jak grom z jasnego nieba. Moja narzeczona była tak zszokowana, że upuściła bukiet z rąk. Ja zaś stałem oniemiały, nie wiedząc, co powiedzieć ani co zrobić.
Kiedy Van wyszła, próbowałem pocieszyć narzeczoną, błagałem ją, aby się uspokoiła i dokończyła ceremonię. Ona jednak odmówiła stanowczo:
— Chcę odwołać ślub. Najpierw zrobisz test płodności, a potem zdecyduję, czy w ogóle się z tobą ożenię. Mój brat i jego żona byli małżeństwem dziewięć lat i nie mogli mieć dziecka.
Wydali fortunę na leczenie, a ostatecznie i tak się rozwiedli. Nie chcę powtórzyć ich błędu. Każde nieudane małżeństwo odbiera kobiecie wartość. Nie chcę, aby mój pierwszy ślub był z mężczyzną, który nie może mieć dzieci.
Nie miałem prawa obwiniać ani byłej żony, ani narzeczonej. Moje upadki były skutkiem mojej własnej chciwości i egoizmu. Sam zasiałem gorycz i teraz gorycz zbierałem. Gdybym choć odrobinę dobrze traktował Van, dziś nie znalazłbym się w tak żałosnej sytuacji.