Koła wózka medycznego zostawiły czarne gumowe ślady na moim parkiecie z bielonego dębu. Dwóch sanitariuszy, ciężko dysząc, wjechało noszami do salonu mojego trzypokojowego mieszkania przy prospekcie Wernadskiego.
Na nich leżała moja teściowa, Galina Pietrowna.
Miała skomplikowane złamanie szyjki kości udowej. Operację wykonano w ramach kwoty, ale przed nią rysowały się miesiące bezwzględnego leżenia w łóżku.
Mój mąż Anton i jego starszy brat Maksym krzątali się wokół.
— Tak, ustawcie ją tutaj, bliżej okna — komenderował Maksym, gospodarskim wzrokiem obrzucając mój salon. — Tu jest duży telewizor, mama nie będzie się nudzić.
Galina Pietrowna, jęcząc, przerzuciła się na moją sofę Natuzzi za 380 000 rubli. Pierwsze, co zrobiła po ułożeniu się w poduszkach, to sięgnęła drżącą ręką do kieszeni swojego znoszonego szlafroka, wyjęła paczkę tanich papierosów „Jała” i zapalniczkę.
— Irka, otwórz balkon, będę palić. Nie mam siły, w szpitalu tydzień nie paliłam — oznajmiła zachrypniętym głosem.
Następnie podniosła rękę do ust i zaczęła zaciekle obgryzać skórki przy kciuku. To był jej odrażający nawyk. Odgryzała zrogowaciałą skórę do krwi i z mokrym dźwiękiem wypluwała strzępy prosto na podłogę.
— Galino Pietrowno, w moim domu się nie pali — powiedziałam spokojnym tonem, patrząc, jak kolejny kawałek jej naskórka ląduje na moim jasnym dywanie.
— Oj, daj spokój! — natychmiast wtrącił się Anton. — Mamie i tak jest źle, ma stres! Przewietrzysz później! Jesteśmy rodziną, Ira, musisz to zrozumieć.
Maksym, brat męża, poklepał Antona po ramieniu.
— Dobra, braciszku. Urządzajcie się tu. Irek, ty pracujesz zdalnie, więc opieka nad mamą to żaden problem. Podmienisz nocnik, nakarmisz. Ja mam żonę w biurze i trójkę dzieci, nie ma miejsca. A u was przecież pałac! Dobra, spadam.
Maksym odwrócił się i wyszedł, trzaskając drzwiami. A ja patrzyłam na teściową, która już od nowa odpalała zapalniczkę, i rozumiałam, że oni naprawdę wierzą, iż to wszystko przełknę.
**Część 2. Krwawe skórki i 12 milionów zdrady**
Moja wewnętrzna księgowość nigdy się nie myliła. Jestem główną analityczką finansową. Mój mózg jest przyzwyczajony do operowania liczbami, aktywami i pasywami. I teraz debet i kredyt w naszej „rodzinie” dramatycznie się nie zgadzał.
Dwa lata temu Galina Pietrowna uroczyście ogłosiła, że stara rodzinna dacza w Kratowie się rozpada. Działka była świetna — 15 arów, wiekowe sosny. Ale dom gnił.
Anton, zarabiający skromne 80 000 rubli, patrzył na mnie wiernymi oczami. „Ira, zainwestujmy. Mama mówiła, że potem przepisze daczę na nas. Maksowi niepotrzebna, jest leniwy”.
Uwierzyłam. Włożyłam 3 200 000 rubli z mojego konta oszczędnościowego. Zatrudniliśmy ekipę. Wymieniliśmy dach na fińską blachodachówkę, doprowadziliśmy gaz, zamontowaliśmy szambo „Topas”, obłożyliśmy dom drogim sidingiem i zrobiliśmy nowoczesne ogrzewanie.
Sama co weekend jeździłam tam, nadzorując robotników, podczas gdy Galina Pietrowna siedziała w bujanym fotelu, paliła swoją „Jałę” i wypluwała skórki na świeży trawnik.
Remont zakończył się jesienią. Dacza zamieniła się w dom wart co najmniej 12 milionów rubli.
Wiosną, sprzątając w gabinecie męża, przypadkiem natknęłam się na świeży wypis z rejestru nieruchomości.
Właścicielem domu i działki w Kratowie był Maksym. Starszy brat. Złote dziecko.
Tego samego wieczoru położyłam dokument przed teściową i mężem.
Galina Pietrowna nawet nie zmieniła wyrazu twarzy. Odgryzła paznokieć, wypluła go na stół i spojrzała mi w oczy bez cienia wstydu.
— I co z tego? — powiedziała. — Maks ma trójkę dzieci! Jemu potrzebna jest natura. A wy z Antonem w Moskwie żyjecie sobie w twoim ogromnym mieszkaniu.
Masz pensję trzysta tysięcy, zarobisz jeszcze! Jestem matką, to moja własność, komu chcę, temu daję. Jesteśmy rodziną, Ira, jakie rozliczenia? Powinnaś być bardziej hojna.
Anton wtedy tchórzliwie spuścił wzrok i wymamrotał: „Ira, mama ma rację… Maksowi bardziej potrzebne…”.
Nie zrobiłam awantury. Po prostu rozdzieliłam budżet i przestałam finansować męża. Ale oni myśleli, że „przełknęłam” urazę. Ustanowili zasadę: aktywa trafiają do Maksyma, bo „jemu bardziej trzeba”, a moje pieniądze i praca są darmowym zasobem dla rodziny.
Jestem mistrzynią działań lustrzanych. Jeśli ustalacie zasady gry, bądźcie gotowi, że doprowadzę je do logicznego, żelaznego absurdu.
— Ira, co ty tak stoisz? — głos Antona wyrwał mnie ze wspomnień. — Idź, podgrzej zupę mamie. I przynieś popielniczkę, widzisz, że popiół spada na kanapę.
Powoli podeszłam do okna i otworzyłam je na oścież, wpuszczając do pokoju listopadowe, lodowate powietrze.
— Antonie — mój głos był cichy, ale od jego tonu zadrżało szkło w kredensie — spakuj rzeczy swojej matki.
— Co? — zamrugał, nie rozumiejąc. — Gdzie spakować? Przecież dopiero przyjechaliśmy.
— Do worków. Tamte czarne, po sto dwadzieścia litrów. Leżą pod zlewem.
Galina Pietrowna zakrztusiła się dymem.
— Co ty wygadujesz, wariatko?! Dopiero co wyszłam ze szpitala! Nie mogę chodzić! Masz się mną opiekować! Jestem matką twojego męża!
Podeszłam do niej i wyrwałam jej papierosa z palców. Zgasiłam niedopałek o szklany stolik.
— W finansach, Galino Pietrowno, obowiązuje prosta zasada — spojrzałam jej w nerwowo uciekające oczy — kto przejmuje aktywo, przejmuje też koszty jego utrzymania.
Przekazała pani dom wart dwanaście milionów rubli, wyremontowany za moje pieniądze, swojemu starszemu synowi Maksymowi. Czyli on dostał aktywo.
A pani — z tym złamanym biodrem, paleniem w moim salonie i brudzeniem mojego dywanu — jest czystym pasywem. I ten pasyw właśnie zostanie przeniesiony do miejsca, gdzie znajduje się aktywo. Do Maksyma.
Anton pobladł.
— Ira, ty zwariowałaś?! To moja matka! Ona wymaga opieki! Maks ma małe dzieci, jego żona jest histeryczką, oni jej nie wezmą!
— To nie mój problem — wyjęłam telefon i otworzyłam aplikację prywatnej karetki „SanMed-Express”.
Szybko wpisałam dane.
— Transport medyczny z zespołem dla osoby leżącej. Trasa: Moskwa, Prospekt Wiernadskiego — Kratowo. Koszt: 18 500 rubli. Zapłacić.
Telefon piknął. Płatność zeszła z karty. Zapłaciłam z ogromną satysfakcją.
— Za czterdzieści minut będą — powiedziałam, rzucając telefon na stół. — Antonie, jeśli nie spakujesz jej rzeczy, wyrzucę je do zsypu.
Rozpętało się piekło. Galina wyła, przeklinała mnie, nazywała faszystką i materialistką.
— Zgnijesz sama! — krzyczała. — Pozwę cię!
— Proszę bardzo — uśmiechnęłam się chłodno — w sądzie pokaże pani akt darowizny domu.
Anton biegał po mieszkaniu, próbując dodzwonić się do brata.
— Maks! Odbierz! Ona nie żartuje!
Ja spakowałam rzeczy teściowej do starej torby i rzuciłam ją przy wejściu.
Po czterdziestu minutach przyjechali sanitariusze.
— Zabierajcie — wskazałam na kanapę. — Adres w aplikacji.
Kiedy przenosili krzyczącą kobietę na nosze, Anton zastąpił im drogę.
— Nie pozwolę! Jeśli ją wyrzucisz, koniec z nami!
Spojrzałam na niego.
— Koniec? — uśmiechnęłam się. — To ja się z tobą rozwodzę.
Poszłam do garderoby, wyciągnęłam jego walizkę i rzuciłam mu pod nogi.
— To mieszkanie kupiłam sama. Ty tu nic nie masz. Jesteś pasożytem, który przyprowadził kolejnego pasożyta.
Wyrzuciłam go za drzwi razem z walizką.
Drzwi zamknęłam na cztery zamki.
Karetką zawieźli Galinę do Kratowa. Tam wybuchł kolejny skandal — żona Maksyma nie chciała jej przyjąć. Ale sanitariusze zostawili pacjentkę i odjechali.
Anton musiał jechać pociągiem.
Po trzech dniach Maks zadzwonił:
— Ira… może jednak ją odbierzesz? Damy ci pieniądze…
— Jeśli ktokolwiek z was zbliży się do moich drzwi, wzywam policję — odpowiedziałam i zablokowałam numer.
Rozwód przebiegł szybko. Wszystkie rachunki i dowody miałam przygotowane. Nie walczyłam o zwrot pieniędzy — szkoda było nerwów.
Dziś Anton mieszka na tej samej daczy z matką, bratem, jego żoną i trójką dzieci. Każdy walczy tam o przetrwanie. A ja żyję w ciszy, w czystym mieszkaniu, z nowym samochodem i biletem na Malediwy.
Zamknęłam ten „projekt” na zawsze.
I pozostaje pytanie: czy naprawdę trzeba znosić wszystko w imię „rodziny”, czy czasem jedyną rozsądną decyzją jest… zamówić płatne taksówkowe pożegnanie w jedną stronę?