Kiedy Wera wyrzuciła rodzinę męża z domu, on zażądał, by to ona opuściła mieszkanie, ale jej reakcja postawiła go do pionu.
Pusta przedpokój wydawał się ogromny. Kapcie teściowej, które zawsze walały się po środku przejścia, zniknęły.
Kurtka szwagierki, wisząca na wieszaku od trzech miesięcy, bo Swieta uważała, że „swoim” należy się miejsce przy wejściu, a płaszcz Wery powinien gnieździć się w szafie, również zniknęła.
Wera stała w kuchni, patrząc, jak w filiżance powoli opada piana kawy, i czuła, jak w jej piersi rozlewa się dziwna, niemal niepokojąca cisza.
Przez pół roku żyła w cudzym domu, choć te ściany zostały kupione za jej pieniądze. Przez pół roku znosiła wszystko, uśmiechała się, oddawała swoją pensję, swoje łóżko, swoje nerwy. I w końcu – wystarczyło.
Dzwonek do drzwi zabrzmiał ostro, wymagająco. Wera nawet nie drgnęła. Odstawiła filiżankę na stół, poprawiła kołnierz domowego swetra i poszła otworzyć.
W progu stał Igor. Jego twarz była czerwona, oddech urywany, a w oczach taka złość, jakiej nie widziała nawet w ich najcięższych kłótniach.
Wszedł, rzucił klucze na szafkę, przeszedł do salonu i gwałtownie się odwrócił.
— Pakuj rzeczy — powiedział głucho. — To moje mieszkanie. Moja rodzina cię wyrzuciła, ty wyrzuciłaś moją rodzinę.
Wera powoli poszła za nim, zatrzymała się w drzwiach i skrzyżowała ręce na piersi.
— Twoja rodzina mieszkała tu pół roku, Igor. Pół roku ich karmiłam, poiłam, sprzątałam po nich, słuchałam, jak twoja matka nazywa mnie nikim, a twoja siostra śpi po mojej stronie łóżka, bo „jej tak wygodniej”.
— Nie waż się! — wrzasnął, robiąc krok w jej stronę. — Moja matka to starsza osoba! Moja siostra sama wychowuje dziecko! Gdzie mieliby być, jeśli nie w domu własnego syna i brata?