Nie powinnam była czytać dalej.
Te słowa powinny mnie zatrzymać. Powinny sprawić, że zamknę kopertę, oddam ją jego szefowi i wyjdę z biura bez oglądania się za siebie. Ale zamiast tego moje palce same przewracały kolejne kartki, jakby ktoś inny przejął kontrolę nad moim ciałem.
„Em, jeśli to czytasz, w końcu do mnie dotarli. Proszę, nie ufaj swojej siostrze.”
Przez kilka sekund nie rozumiałam, co widzę. Litery tańczyły mi przed oczami, a w głowie pojawił się szum, jakby ktoś odkręcił wodę w ścianach mojego umysłu.
Moja siostra?
To było absurdalne. Niewyobrażalne. Hannah była przy mnie od pierwszej chwili po informacji o wypadku. To ona trzymała mnie, kiedy kolana odmówiły mi posłuszeństwa. To ona spała na kanapie w moim salonie przez tydzień, żeby „pilnować, żebym oddychała”.
A jednak Liam… Liam nigdy nie pisał rzeczy bez powodu.
Przewróciłam stronę.
W środku były zdjęcia.
Najpierw myślałam, że to zwykłe wydruki z pracy. Spotkania, dokumenty, może jakieś wykresy. Ale potem zobaczyłam twarze.
Moja siostra.
Hannah stojąca przed restauracją, rozmawiająca z Liamem. Hannah wchodząca do budynku, który rozpoznałam dopiero po chwili — biuro jego firmy. Hannah siedząca w samochodzie… naszym samochodzie.
Serce zaczęło mi walić tak mocno, że aż zabrakło mi tchu.
„To niemożliwe…” wyszeptałam, ale głos ugrzązł mi w gardle.
Kolejne zdjęcia były jeszcze gorsze.
Wyciągi bankowe.
Przelewy z konta Liama na konto, którego nie znałam. Ale podpis odbiorcy był znajomy. Hannah.
Kwoty były różne. Małe, regularne na początku. Potem coraz większe. Ostatni przelew miał datę trzy dni przed wypadkiem.
Poczułam, jak robi mi się niedobrze.
„To jakiś błąd…” powiedziałam do siebie, jakby to mogło zmienić rzeczywistość.
Ale wtedy zobaczyłam ostatnią kartkę.
List.
Tym razem bardziej chaotyczny, jakby Liam pisał go w pośpiechu, w strachu.
„Em, nie mam dużo czasu. Zaczęli mnie śledzić. Zauważyłem to dopiero, kiedy Hannah pojawiła się w biurze bez zapowiedzi. Ona nie jest tym, kim myślisz. Znalazłem dowody, że od miesięcy wyprowadzała pieniądze z kont firmowych. Nie tylko z firmy — z prywatnych inwestycji, także twoich.”
Przerwałam czytanie.
Moich?
Wbiłam wzrok w tekst, ale litery zaczęły się rozmazywać.
„Nie chciałem ci tego mówić, dopóki nie będę miał pełnego obrazu. Ale ktoś się zorientował, że coś wiem. Jeśli coś mi się stanie, nie wierz w przypadek.”
Moje ręce zaczęły drżeć.
„Jeśli to wygląda jak wypadek — to nim nie jest.”
Cisza w gabinecie stała się ciężka, niemal fizyczna. Czułam ją na skórze, w płucach, w oczach.
Szef Liama stał przy drzwiach, nie odzywał się. Dopiero teraz zauważyłam, że unika mojego wzroku.
„Dlaczego mi to pokazujesz teraz?” zapytałam.
Przełknął ślinę.
„Bo policja zamknęła sprawę. A ja… znalazłem kopię tego dzień po pogrzebie. Liam zostawił ją w firmowym sejfie z instrukcją, że mam poczekać miesiąc.”
„Miesiąc?” powtórzyłam pusto.
„Tak. I jeśli nic się nie wydarzy — dać ci to. Ale jeśli coś się wydarzy… miałem zgłosić sprawę ponownie.”
Poczułam, jak coś we mnie pęka.
Nie płakałam. Jeszcze nie. Byłam gdzieś pomiędzy szokiem a odrętwieniem.
„Co się wydarzyło przez ten miesiąc?” zapytałam cicho.
Szef spuścił wzrok.
„Twoja siostra była tu dwa razy. Pytała o dokumenty Liama. I o sejf.”
Zrobiło mi się zimno.
Nie pamiętałam, żeby Hannah o czymkolwiek takim mówiła. Ale nagle zaczęłam przypominać sobie drobne rzeczy, które wcześniej ignorowałam. Jej pytania. Jej „przypadkowe” sugestie. Jej nacisk, żebym szybko uporządkowała wszystkie formalności.
„Emily…” szef Liama odezwał się ostrożnie. „Nie chcę cię przestraszyć, ale Liam wierzył, że to nie był przypadek. I ja też zaczynam tak myśleć.”
Wyszłam z biura w stanie, którego nie potrafię opisać. Świat był zbyt głośny i jednocześnie zbyt cichy. Każdy krok brzmiał jak uderzenie młotem w pustą przestrzeń.
Nie pojechałam do domu.
Pojechałam do miejsca, gdzie wiedziałam, że znajdę odpowiedzi — albo przynajmniej człowieka, który musi mi je dać.
Mojej siostry.
Kiedy zaparkowałam pod jej domem, przez kilka minut siedziałam w samochodzie, patrząc na drzwi.
Wszystko we mnie krzyczało, że to nie może być prawda.
Ale koperta na moich kolanach była cięższa niż jakiekolwiek zaprzeczenie.
W końcu wysiadłam.
Zapukałam.
Drzwi otworzyły się niemal natychmiast.
Hannah uśmiechnęła się do mnie tak, jak zawsze.
„Emily… wszystko w porządku? Wyglądasz strasznie blado.”
I wtedy po raz pierwszy od śmierci Liama poczułam coś, co nie było żalem.
Był to czysty, lodowaty strach.
Bo nie wiedziałam już, czy patrzę na swoją siostrę.
Czy na człowieka, który odebrał mi męża.