Akt I: Dzień przed uroczystością
István spojrzał na Márię z niezadowoleniem, jego brwi zmarszczyły się w wyrazie frustracji. Nie mógł zrozumieć, dlaczego jego żona tak bardzo chciała pójść na tę uroczystość. „Nawet nie myśli o Bendegúzie” – pomyślał, rzucając okiem na ich syna, który bawił się w swoim łóżeczku. Mária była promienna, jej uśmiech nie dawał mu spokoju. Wydawało mu się, że ta radość była wręcz nie na miejscu. Przecież mieli dziecko, a ona musiała tak bardzo pragnąć towarzystwa innych ludzi.
„Mówiłem jej, że nie powinna iść,” myślał. Widząc, jak się uspokoiła, kiedy jego mama zaproponowała pomoc w opiece nad dzieckiem, czuł narastający gniew. A jednak w jego sercu tliła się również odrobina zrozumienia dla Márii. Była matką, a czas, który poświęcała dziecku, był ogromny. „Ale czy to wszystko, co robi? A gdzie w tym miejscu ja, jako jej mąż?!”
Kiedy Mária w końcu usiadła naprzeciwko niego, miał ochotę znów podjąć tę samą rozmowę. Ich wcześniejsze dyskusje kończyły się tak samo – zawsze w dziesiątą godzinę, przez kłótnie o zejście ze ścieżki, żadnej decyzji nie było w ich zasięgu. „Zabierzesz się ze mną, czy zostaniesz z dzieckiem?” – w jego myślach brzmiało niemal jak klątwa.
– Marika… – zaczął ponownie, a jego ton był bardziej łagodny, ale wciąż uporczywy. – Może nie powinnaś iść.
– István! – przerwała mu, gdy wstała od stołu. Jej intensywne spojrzenie mówiło mu wszystko. – Szanuj to, co czuję! To nie jest tylko jego święto, to również dla mnie.
„Nie ma nic do powiedzenia. To jest tylko jej widzimisię” – myślał dalej, czując, jak narasta w nim złość.
Akt II: Uroczystość
Kiedy nadeszła chwila prawdy, Mária była gotowa na wyjście. Na sobie miała piękną sukienkę, która idealnie podkreślała jej kształty, a jej włosy falowały na ramionach jak złoty strumień. Zdawała się promieniować pewnością siebie. István, wracając z pracy z masą niepewności, napotykał jej obraz. Trwał w zamyśleniu, aż w końcu zapytał:
– Jesteś pewna, że chcesz to robić? Twój strój… może powinnaś wyglądać bardziej skromnie.
– István, choćbyś nie wiem jak się starał, nie zabierzesz mi tej radości – odparła z uśmiechem, którego nie potrafił znieść.
Drogi do restauracji prowadziły przez zielony park, który oblegany był przez ludzi cieszących się początkiem wieczoru. Zapach kwitnących drzew udzielał się Márii, która szła radośnie, a István w jego kiszkach widział raczej niepewność. Myślał, czy nie jest czas wypuścić kawałka złości. Kiedy zdali sobie sprawę, że nie jesteś w stanie ukryć, on nie zamierzał powstrzymać swojego zniecierpliwienia.
– I jak zamierzasz cieszyć się przyjęciem, jeśli nie myślisz o Bendegúzie? – w końcu nie wytrzymał, a jego słowa nie brzmiały już obojętnie.
– To, co robimy dla siebie, będzie również dobre dla naszego syna – zapewniła go Mária. Jej głos brzmiał pewnie, ale on wciąż miał wątpliwości.
Kiedy dotarli na miejsce, w progu czekała na nich ogromna grupa gości z pięknym bukietem kwiatów. Mária uśmiechnęła się szeroko, przemawiając do wszystkich, w jej oczach widać było blask. Ale dla Istvána makijaż jej radosnej twarzy przypominał mu cząstki innego świata. Obserwował ją, próbując odnaleźć w sobie frustrację. Każda chwila bez Bendegúza wydawała mu się okropna.
– Czy nie jest tak, że my też mamy swoje Święto? – zapytał zatroskanym głosem.
Mária widząc jego niepewność, posłała mu słodki uśmiech. „Zaraz nie wytrzymam myśli o tym, jak się czuje Bendegúz bez mnie” – myślał, chowając się w ciemności gabinetowej, aby zagłuszyć swoje przemyślenia.
Akt III: Urodzinowa biesiada
Podczas przyjęcia atmosfera była żywa. Muzyka grała, a ludzie tańczyli, śpiewali i zanurzeni byli w rozmowach podzielonych na różne tematy. Mária bawiła się doskonale, ale z każdym kolejnym uśmiechem na jej twarzy w poszczególnych rozmowach z gośćmi, István czuł narastającą frustrację.
– Jesteś tam, Mário? – zagadnął. Jego głos brzmiał jak mroczny chór, odzwierciedlając swoją złość. – Myśl o Bendegúzie. To nie fair, że zostawiłaś go z mamą.
– Ależ, István! – odpowiedziała z uśmiechem. – To jest tylko jedna noc, a w dodatku z babcią! Bowiem wszyscy musimy odetchnąć.
– Kiedy ja ostatnio wyjeżdżałem? – powiedział, ewidentnie wzburzony. „Mówiłem jej, że nie chcę być tym ciemnym typem, ale to jest irytujące” – myślał. „Chcę być doceniany!”
Nie miał pojęcia, jak groźny był ton jego głosu, ani że wzbudzony gniew był właściwie jego własny.
Akt IV: Niewygodne rozmowy
Gdy wieczór przechodził w noc, Mária i jej teść rozmawiali, a István czuł się wykluczony. Cała ich energia i entuzjazm zdawały się rozprzestrzeniać, a on nazwał to w myślach „życiem w innym świecie”. Kim w ogóle był, by móc to ocenić? Mówił nadal w zamyśleniu „Czy w ogóle ma prawo czuć się odseparowany?”.
– Co, István, czujesz się samotny? – spytała Mária, zauważając jego smutny wzrok.
– Nic mi nie jest! – krzyknął defensywnie. – Po prostu uważam, że powinieneś myśleć o Bendegúzie, zamiast się bawić tutaj.
– Ale to nieprawda! – odparła z odrobiną frustracji. – Obiecuję, że wszystko z nim w porządku. Moja mama opiekuje się nim jak tylko potrafi.
– Chciałbym byś zauważyła, że też jestem jego ojcem! – rzucił.
Kiedy rozmowa się zaostrzała, inni goście pozbywali się każdego zmartwienia, porywając ich do tańca. Patrzył z zazdrością na Márię, tańczącą jak ptak w złotej klatce.
Akt V: Spełnione obietnice
W końcu István wstał i skierował się ku wyjściu. Od możliwości ucieczki czuł ogromną ulgę w sercu. Może jego myśli były przyjdzie, ale po tych wszystkich uwagach zaczął myśleć, że ma prawo odnajdywać czas dla siebie. Uświadomił sobie, że zbyt mocno unikał samego siebie, a miłość to nie tylko dzieci, ale i siebie nawzajem.
Mária poczuła się doskonale, kiedy zauważyła nieobecność Istvána minęła. Zaczęła rozmowę o przyszłości pod koniec wieczoru. Gdy wrócili do domu, czuli ulgę i podświadomie wiedzieli, że ta rozmowa zmieni ich życie.
– Mówiłam Ci, że to nie był problem – odezwała się z uśmiechem.
– Mówiłem, że zbyt bardzo się spinam – odpowiedział z uśmiechem odwzajemnionym.
Od tamtej pory razem przenieśli się z obowiązku do radości – z każdą chwila odnajdywali to, co w ich związek najcenniejsze – zrozumienie.