Pożegnanie, które stało się początkiem
—Co to ma znaczyć, Estero?! —wrzasnęła Justyna, wciąż zdumiona widokiem swojego ojca. Złość, przerażenie i ulga mieszały się w jej wnętrzu, tworząc burzę emocji. Stalowe szarości wnętrza dziadka, strych z nieujawnionym sekretem, były teraz świadkiem czegoś bardziej dramatycznego niż cokolwiek, co mogło się wydarzyć w trakcie pogrzebu.
—Musisz zrozumieć, Justyna —odpowiedziała Estera, a jej głos brzmiał jak hipszczący węglowy piec w mroźny dzień. — Halina i Maria są niebezpieczne. Musimy działać szybko.
Justyna spojrzała na ojca, który opierał się na wózku inwalidzkim. Jego bladość była wyraźnie widoczna, a cienie pod oczami świadczyły o przerażającym stanie zdrowia. —Dlaczego mi nie powiedziałeś? —płakała, a łzy spływały po jej policzkach jak krwawe strumienie.
—Nie miałem wyboru. To była jedyna metoda, żeby ich zmylić. Myśleli, że jestem martwy, a ja mogę dowiedzieć się prawdy.
Plan, który wymagał odwagi
Pan Andrzej uniósł dłoń, by przywołać nieco spokoju. —Justyna, dziewczynko, musisz zachować zimną krew. Musisz pamiętać, że oni mają plan. Halina zrobi wszystko, by zdobyć majątek.
—Zabijają cię! To, co widziałam, to nie są tylko schorzenia. One próbują cię zabić! —odpowiedziała, kręcąc głową z niewiary.
—Tak, tak… —podniósł dłoń z pokornym smutkiem. —Ale teraz muszę ci pokazać coś innego. Musisz wiedzieć, czego się obawiają.
Zaczął przesuwać palcem po ekranie tabletu. Na nowo na ekranie pojawiło się wideo. Justyna krzyknęła.
—Zobacz, to jest nasza sypialnia. To, co mówiła Halina, nie jest przypadkiem. Widziałem to. Chcę, żebyś zrozumiała. Wiesz, czym jest ten proszek, prawda?
Justyna wpatrywała się w ekran z niepokojem, widząc, jak jej macocha przesypuje biały proszek do filiżanki. Coś lub ktoś kazał jej skojarzyć to wszystko. Znajomy, lodowaty dreszcz, który spływał po plecach.
—Ale co to jest, tato?
—To coś, co cię zabije. Przypomnij sobie, co się działo z nami, gdy zacząłem tracić energię. To nie były tylko zwykłe dolegliwości. To był ich plan.
Czyżby? Justyna zmarszczyła brwi. Może miała rację, ale wszystko wydawało się zbyt szalone, by być prawdą. Po chwili milczenia powiedziała: —Nie możemy ich przecież zostawić. Musimy iść do policji!
—Nie, Justyna! Już za późno na to.
W ciemności kłamstw
Justyna miała dość. Jej serce biło coraz mocniej, gdy myślała o Halinie i Marii, które w tej chwili mogli świętować. Czuła się bezbronna, skradziona przez ich manipulacje. Nie mogła uwierzyć, że ledwie kilka godzin temu była opłakiwana, podczas gdy jej ojciec przechodził przez piekło.
—Musimy ich przechytrzyć —oświadczył pan Andrzej, opierając się na krawędzi wózka. — Wrócimy do Warszawy. Musisz zaaranżować spotkanie. Chcą, by wszystko poszło zgodnie z ich planem. Musisz je wyciągnąć na powierzchnię.
—Nie wiem, jak mogłabym to zrobić. Jak mogę im zaufać? —Justyna poczuła strach, który paraliżował jej ciało.
—Musisz udawać, że wciąż jesteś w szoku —przytaknął. — Musisz zdobyć dowody, zanim przyniosą cię do Rzeczypospolitej jako spadkobierczyni.
Powrót do mrocznych chwil
Justyna skinęła głową, jakby coś w niej pękło. Musiała wrócić do domu, zapomnieć o jej zmarłym ojcu i grać rolę, którą zaplanowali inni. Czuła się, jakby była ukrywająca się postacią w niekończącej się grze oszustwa.
Kiedy dotarli z powrotem do Warszawy, Justyna przejęła swój nerwowy, zdezorientowany wyraz twarzy. Wchodząc do eleganckiego domu, poczuła, że zaraz eksploduje. W powietrzu unosił się zapach świeżo parzonej kawy, która krążyła po kuchni jak złowieszczy dźwięk.
Gdy weszła do salonu, Halina i Maria siedziały na kanapie, rozmawiając o testamencie. Justyna zrobiła krok w stronę wyjścia, próbując zachować spokój. Paliły się świeczki, a na stole stałe poczucie „niedopasowania” do dekoracji.
—Justyna! Tak się cieszę, że wróciłaś! —zawitała Maria, co tylko zintensyfikowało napięcie. — Chodź, tutaj mamy nowe wieści. Muszę Ci pokazać coś z dokumentów twojego taty… to nie jest tak, jak myślałaś.
Gdy Halina wyszła z pokoju, Justyna poczuła, jak coś leży poza ich granicami. Świetnie. Ten dom już więcej nie był schronieniem, a związkiem z przeszłością. Prowadził do tajemnic, których nikt nie powinien odkryć.
Tak więc stanęła w szeregach, w centrum intencji, co naprawdę się zdarzyło, a jednocześnie obawiała się, że to tylko początek ostatecznego starcia. Gdy nagle drzwi otworzyły się na oścież, Justyna na chwilę zapomniała o wszystkim.
Przed nią stał Estera, ponownie zawołana do akcji, z pilnym wyrazem twarzy. Chcesz coś powiedzieć? Co możesz zrobić, by pomóc? Pytania w jej umyśle sprawiały wrażenie, że to gra a przed nią stał niekompletny plan.
—Musisz wiedzieć, co mają w planach, żeby zatrzymać ich przed następnym krokiem —szepnęła Estera.
Justyna przytuliła się do drzwi, czując zimny pot na plecach. Sprawy, które nieuniknienie się zbliżały — przerażały ją. Gdy czuła ból, powtórzył się stały dźwięk kłamstwa. Nie mogła już dłużej uciekać.
—Nie podałam im nic —mówiła na głos, gdy nagle w jej myślach pojawiła się nowa strategia.
Właśnie zbierała się na przeciwną stronę, ale nie wiedziała, jak to wszystko rozwiązać. Obrazy, myśli i przeszłość chciały dopaść ją jak mroczne chmury nad miastem. Nie wiedząc jednak, czy wyjdzie z tej gry i w jakim stanie, musiała działać.
Bez zbędnych słów czekała na ruch. I już wiedziała, że czeka ją ostateczna bitwa o prawdę i sprawiedliwość.