Powrót do Goryczy
Wojtek czuł, że w żołądku mu się kręci. Serce przyspieszyło, a jego dłonie zaczęły się pocić. Spojrzał na lekarza, który teraz przyglądał mu się z nieprzeniknionym wzrokiem. Ania stała obok, jej twarz była skupiona, ale w jej oczach czaiło się coś zimnego i wyrachowanego. Tak bardzo, że niemal czuł w powietrzu chemikalia samospełniającego się losu.
— Co masz na myśli? — zapytał, próbując zachować spokój, ale ton jego głosu zdradzał panikę.
Lekarz znowu zerknął na Anię, która odwdzięczyła mu się spojrzeniem pełnym wyzwań. Wdzierała się w jego umysł, wyprzedzała jego myśli.
— Proszę państwa, czy już dostaliście wyniki badań? — zapytał lekarz, a w jego głosie pojawiła się nuta zniecierpliwienia.
— Jakie badań? — Wojtek zbijany na chwilę z tropu, próbował coś wykrztusić.
Ania podniosła głowę, a jej zdecydowane spojrzenie tylko dodało pewności lekarzowi.
— Cóż, powinienem wysłać do państwa szczegółowy raport. Ktoś powinien was poinformować, że wyniki w ostatnich badań wykazują pewne nieprawidłowości. Dotyczą one m.in. dojrzałości plemników.
Wojtek czuł się, jakby wpadł w pułapkę. Słowa lekarza wydawały się mu pustymi frazesami, a on sam nie chciał ich usłyszeć. Próbował walczyć z myślami, które zasypywały go jak lawina.
— Nie rozumiem, co to ma wspólnego z moimi dziećmi — odparł w końcu, zaciskając zęby.
Ania stała obok, cicho, milcząco, ale dziewczyna, do której Wojtek się odnosił, nie mogła czekać na jego pytania. Gdyby mógł, ukryłby się za jej obecnością jak za tarczą. Ale ona była już w grze. Na tą chwilę.
— Czas poważnie porozmawiać, Wojtek — powiedziała cicho, jej ton był dziwnie spokojny, ale niosący ciężar niepokoju.
Wojtek instynktownie się cofnął. Poczuł, jak jego nogi osłabły, jak fala wstydu zalewa mu twarz. Nie, nie mogła tego robić. Nie w tej chwili.
— Aniu, nie rozumiem — powiedział, jego głos brzmiał jak szept rozdzieranej duszy.
Jej spojrzenie intensyfikowało napięcie. Powiedziała jedynie:
— Musisz spojrzeć prawdzie w oczy.
Wojtek zaciągnął się, czując, że przepadł. Mógłby schować się w dowolnym miejscu, ale nie przed swoimi kłamstwami.
Demaskacja
Później tej nocy Wojtek wrócił do luksusowego mieszkania, które tak długo lekceważył, w towarzystwie Magdy. Światła w salonie były zgaszone, a zapach nalewek Anii wciąż unosił się w powietrzu. Spojrzał na swoją żonę, która właśnie wstawała z kanapy.
— Czekałam na ciebie — szepnęła.
Wojtek zamknął oczy, nasłuchując szelestów panującej w domu ciszy. W ciągu ostatnich lat nauczył się, że Ania nie wygląda na naiwna. A teraz nie dała mu szansy na żadną wymówkę.
— Musimy porozmawiać — zaczęła, a ton jej głosu był twardy jak granit.
Wojtek unikał jej wzroku.
— Po pierwsze, przestań się rozglądać. — Jej oddech był szybki, a kroki stanowcze.
— Aniu… — zaczął, ale ona mu przerwała.
— To wszystko ma sens, prawda? Powiedz mi, z jakiego powodu całą tę maskaradę musiałeś zorganizować? Żeby ukryć własną niezdolność? Żeby ukryć prawdę przed ludźmi?
Wojtek wbił wzrok w podłogę. Dwie prawdy zderzyły się ze sobą, a on nie miał już żadnego ruchu.
— Nie rozumiesz! To nie tak! — krzyczał, powstrzymując wszystko, co go zżerało od środka.
Ania podeszła bliżej. Jej palce delikatnie dotknęły jego ramienia, a w ich oczach pełnych determinacji znalazły się wszystkie niewypowiedziane emocje.
— Jeśli wszystko, co zbudowaliśmy, to jedna wielka fikcja, nie chcę w tym brać udziału. Nie obchodzi mnie ta twoja kariera!
Wojtek spojrzał na nią, a w jego oczach zmaterializowała się chmura wstydu. Wiedział, że Ania jest gdzie indziej. Niezwykle zimna, twarda jak stal.
Zatracenie
Wojtek zaciął się, myśląc o drobnych pieniądzach wydawanych na Magdę, błyszących biżutach wyrzucających go w górę listy społecznej hierarchii.
Myślał o tym, jak zapewniał Anię, że powinna być dumna, kiedy tak naprawdę sam był bez wartości.
— Wojtek… — jej głos cichł w miarę, jak rzeczywistość stawała się bardziej gorzka.
Przez jego myśli przewinęła się wizja Magdy, na którą nie potrafił przestać patrzeć. Jej dzieci do niego należały, tyle razy celebrował momenty, które były fałszywe.
— Skończyłeś z tym, czy tylko zaczynasz, Wojtku? — zeszła na wiotki ton. — Bo masz tylko jedno życie, a ja nie zamierzam w nim występować jako tło do twoich kłamstw.
Gdy myśli się zaostrzyły, Wojtek zamarł. Ostateczne zderzenie, od którego nie było odwrotu. Czuł, że to się dzieje, nie mógł tego powstrzymać. Każde słowo Anii szykowało się na dalsze fatalne konsekwencje.
Tak bardzo chciał uciec. W oddali czuł ciosy rzeczywistości i odpychającego chłodu.
Ania postąpiła krok w tył. Była jego żoną, partnerką i wytrwałą sprzymierzeńcem, ale ta chwila obnażyła prawdę jak nigdy dotąd.
— Nie wrócisz do Magdy, prawda? — zapytała, a jej słowa przebiły go jak wrząca strzała.
Czas przestał być liniowy. Te minuty, które mijały, były pełne nerwowych tętna, i kiełkującego przerażenia. Czuł się, jakby jego życie rozsypało się jak domek z kart i z każdą chwilą tonął głębiej w ciemności.
— Jak możesz mi to robić? — wyszeptał, ale jego duma zaczęła kruszeć.
Ania na chwilę się zatrzymała, wśród tej absurdalnej kuli śmiechu i histerii. Tamtej nocy w sąsiednim szpitalu słowa stały się bronią.
— Czas się obudzić, Wojtek! — Głos jej był teraz zimny jak lód. — Czas, byś stał się mężczyzną, a nie małym chłopcem przebranym w ciuchy.
Poczuł, jak krew w żyłach zaczyna zamarzać. To było jedno z tych końcowych zdań, które nie pozostawiały wątpliwości, że ta gra dobiega końca.
Wojtek czuł, że to koniec historii, jaką stworzył. Koniec przedstawienia, którego był reżyserem. I w tej beznadziei dostrzegł, że nie tak łatwo rozwinie skrzydła.
Ania wyszła, zamykając za sobą drzwi. A w części jego umysłu obijały się słowa Shimona — dzieci nigdy nie będą powodem twojej porażki.
A w innym miejscu Warszawy dzwonił telefon. Magda czekała. Wojtek wiedział, że to początek nowego końca.