Przeszłość, która wraca
W powietrzu czuć było napięcie. Dźwięk kroków na drewnianym ganku zagłuszał ryk Moro. Lucía stała sparaliżowana, trzymając w rękach „skarb”, który właśnie odkryła. Co mogło przynieść jej to nieznane spotkanie? Serce biło jej jak oszalałe. Ostatecznie, to ona była właścicielką tej chaty, ale obecność nieznajomego sprawiła, że w żołądku poczuła palącą pustkę.
W drzwiach stanął mężczyzna — wysoki, postawny i z wyrazem twarzy, który ewidentnie mówił, że wie więcej, niż powinien. Jego oczy były jak dwa co najmniej kujące żądła, badające każdy centymetr Lucíi.
— Kto jest w środku? — zapytał, a jego głos był jak grzmot w południowym słońcu.
— Ja… ja tutaj mieszkam — odpowiedziała, starając się nie zdradzić drżenia ręki, gdy wskazała na zniszczoną chatę. — Czego chcesz?
— Nic. Ktoś mnie uprzedził, że znalazłem stare miejsce, które może być interesujące — odpowiedział, zasłaniając się niepewnym uśmiechem.
Lucía spojrzała za ramiona mężczyzny, ale droga była pusta. Nie czuła się pewnie, tak przyczajona w cieniu drzwi chaty. Właściwie nie miała pojęcia, czego od niej ten mężczyzna chce, lecz intuicja podpowiadała, że ma złe zamiary.
— Kto cię pośle — nieznajomy spytał, jego głos brzmiał jak echo prastarych drzew otaczających chata.
— Nikogo. Jestem sama — zablokowała Lucía, biorąc oddech, aby wyciszyć dreszcz, który przeszedł przez jej ciało.
Mężczyzna zbliżył się w jej stronę. Lucía oddychała ciężko, a Moro zaczął się niepewnie poruszać, jakby wyczuwał, że zbliża się coś złego. Tylko teraz mogła docenić bliskość tego wierzga, który nigdy od niej nie odstępował.
— Przestań się panikować, to tylko interes — powtórzył, a jego oczy błyszczały, jakby z niezdrowym pożądaniem. — Wiem, że może byś mogła chcieć coś sprzedać. Cenną rzecz.
Lucía nie rozumiała. czego właściwie szukał ten człowiek. W jej głowie przeplatały się obrazy z przeszłości, wspomnienia Estebana i ciepła ich wspólnych wieczorów. W uszach brzmiały jej słowa sprzed dni, kiedy opowiadał jej o skarbach ukrytych w lesie. „Szukaj, Lucía, bądź gotowa na wszystko.”
— Nie mam nic na sprzedaż — odparła w końcu, a jej głos był silniejszy niż myślała.
— Naprawdę? Jesteś pewna? — zapytał, a jego uśmiech zniknął, odsłaniając niebezpieczne zęby. — Miałem nadzieję, że masz coś, co pozwoli uratować mój interes. Nie napiszesz, co znalazłaś w środku? Prawda?
W tym momencie zrozumiała. Zwoje z notesu, które schowała tak blisko serca. Zaraz miał zrozumieć, że to nie jest coś, co można by tak po prostu sprzedać. Tajemnice Jacinta nie były jej do sprzedania.
— Zniknij — powiedziała, wykrzywiając usta — zanim zawołam pomoc!
Jej decyzja sprawiła, że mężczyzna wciągnął powietrze, a twarz wykrzywiła się złością. Jeszcze chwilę temu był pełen pewności siebie, a teraz w jego oczach pojawił się cień.
— Słuchaj, Lucía — powiedział cicho, wskazując na Moro. — Rozważ. Jeżeli nie będziesz współpracować, ten muł może znajdować się na szczycie twojej listy do usunięcia.
Lucía nie mogła w to uwierzyć. Próbując ochłonąć, spojrzała na Mokro, a obraz ich wspólnej drogi przez te ostatnie dni pojawił się w jej myślach. Ten muł był dla niej nie tylko zwierzęciem, ale partnerem, który od początku uwierzył w jej siłę.
— Nie ruszaj go — odpowiedziała, a jej serce zaczęło znowu bić mocniej.
Mężczyzna popatrzył na nią, twardo oceniając sytuację. Widząc determinację w jej oczach, przerwał kontakt wzrokowy, cichnąc. Radził sobie na zewnątrz, uciekać przez strach przed stratą.
— W takim razie… im szybciej się zmyjesz, tym lepiej dla ciebie — dodał, ich rozmowa nadal firkotała w powietrzu.
Dopiero gdy znikł za rogiem chaty, Lucía pozwoliła sobie odetchnąć. Zrozumiała dwie rzeczy: była silniejsza, niż kiedykolwiek myślała, i musiała szybko znaleźć sposób, by ochronić skarby Jacinta. Jej przyszłe życie zależało od tego.
Tajemnice i skarby
Lucía wróciła do wnętrza chaty, czując, jak adrenalina nadal buzowała w szpiku kości. Wiem, że musiała rozwiązać zagadkę, zanim będzie za późno. Jeszcze raz wzięła do ręki notes, przeglądając jego kartki. Zawierał wskazówki, które mogły pomóc jej odkryć, co takiego Jacinto schował w lesie.
„Zimowe ścieżki, unikaj indywidualnych dróg. Szukaj w górze, nie poniżej — tam, gdzie słońce nigdy nie dochodzi…” Ktoś kiedyś powiedział jej, że tajemnice są najcenniejszymi skarbami, ale nie mówił, jak je odnaleźć.
Przez kolejne dni każdy moment poświęcała na badanie wskazówek Jacinta. Mimo że nie miała dużo czasu dla siebie, Lucía była zdeterminowana, aby znaleźć to, co zniknęło z rąk Jacinta i dowiedzieć się, co naprawdę się wydarzyło.
Moro i Lucía przy dębie, który jak wielki strażnik wskazywał na zapomniane ścieżki. Wreszcie, po wielu próbach, odkryła kolejne ślady prowadzące do zalesionej doliny. Z każdym krokiem jej serce biło coraz mocniej. W powietrzu czuła przytłaczający zapach sosny, a husky wiatr szeptał historie dawnych czasów.
Na skraju doliny Lucía dostrzegła coś podejrzanego, przyciemnione światło otulające małe, strome wzniesienie. Zbladła, wytrzeszczając oczy na pokryte liśćmi zarysy. Ogień był zapalony, a tuż obok znikąd pojawił się kolejny człowiek, chociaż inspirowany okolicą wydawał się znajomy.
Moro się zarżał, Lucía zatrzymała się, sparaliżowana. Na widoku stał Julián z tą samą butną miną, jaką miała przed tym wszystkim. Dlaczego tu był? I jak znalazł ją w tym ukrytym miejscu? Wizyty przeszłości przybrały niepokojący zwrot.
— Myślisz, że cię nie znajdę? — zapytał, a jego ton sugerował, że żadne narzędzia nie byłyby mu obce, by przejąć skarby swojego brata.
Krew wezbrała tam, gdzie wcześniej czuła tylko zimny strach. Lucía oparła dłoń na Moro, czując energię, która ktokolwiek i cokolwiek stała na drodze, pozostawi słuchawki.
— Nie dostaniesz tego, co mógłbyś myśleć, Julián. Nie jestem już tą samą dziewczyną, którą znaliście. Mam własny plan!
Julián spojrzał na nią z niesmakiem, skryty mimo złości, gotów na atak. Kochał i nienawidził Estebana jeszcze bardziej, teraz wszystko to ujrzał na własne oczy — Lucía była silniejsza.
— Niech twoje ego cię zje — dodała, utrzymując wzrok w martwej przestrzeni, gdzie zbierały się liście jak liny do zamknięcia wszystkich. Odwróciła się, trzymając się dumnie, z nadzieją, że nie będzie odwrotu.
Jak mogła zmierzyć się z przeszłością, którą tak dobrze znała? Jakie sekrety kryło źródło, które przyciągało tu ludzi? Lucía wiedziała, że odpowiada na te pytania, stracić wiele — ale utrzymanie życia na własnych zasadach wymagało odwagi, której nieco miała.
Choć przyszłość była niepewna, wiedziała, że ma nie tylko miłość do Estebana, ale także wsparcie Moro — przyjaciół, którzy nigdy jej nie opuścili. Nadchodzące tygodnie były tylko jej, a pamięć o Estebanie wzrastała w jej sercu. W podobnym kierunku mogła iść, wiedząc, że odkryje prawdę, którą przyniósł nieznajomy.
Z zachodzącym słońcem nad głową, Lucía i Moro ruszyli w nieznane, gotowi na życiowe wyzwania. Kiedy wyruszała w stronę prawdy, znała jedno: to, co znajduje się w sercu, nie może nikomu odebrać. Tylko ona decydowała o swoim przeznaczeniu.