Ilya rzucił na kuchenny stół wypchany plastikowy segregator. Głuche uderzenie sprawiło, że Daria aż drgnęła i wypuściła z rąk wilgotny ręcznik.
Na blacie, tuż obok niedojedzonego porannego omletu i okruszków chleba, rozłożyły się wydruki jakichś planów, wykresów i kosztorysów.
— Wszystko policzyłem, Daria. Sprawdziłem rynek, rozmawiałem z ludźmi, którzy się na tym znają — Ilya oparł się ciężko dłońmi o stół, pochylając się nad żoną. — Dość zwlekania. Dom twojego dziadka trzeba wystawić na sprzedaż już jutro.
Daria podniosła ręcznik z podłogi i spokojnie zawiesiła go na haczyku przy zlewie. W środku wszystko jej się zacisnęło, ale na zewnątrz pozostała opanowana.
— Ilya, rozmawialiśmy już o tym. Nie sprzedam domu dziadka Matwieja. To moja pamięć. I moja własność.
— Pamięć nie przynosi pieniędzy! — odburknął nerwowo, poprawiając kołnierzyk koszuli. — A stojący bez sensu kapitał pod Petersburgiem, podczas gdy my w Riazaniu liczymy każdy grosz, to jest po prostu marnotrawstwo.
Słuchaj, mam plan: sprzedajemy, dzielimy pieniądze — połowa dla mnie, część dla mamy — a ty kupisz sobie samochód albo kawalerkę.
Daria patrzyła na mężczyznę, z którym spędziła trzy lata małżeństwa, i czuła rosnącą odrazę.
Poznali się na targach budowlanych. Ona była projektantką krajobrazu, on pracował jako zaopatrzeniowiec w branży budowlanej. Zwykły chłopak, bez wielkich ambicji, ale wydawał się stabilny i „normalny”.
Pobrali się skromnie. Małe przyjęcie w kawiarni, rodzice, podpisy. Daria wprowadziła go do swojego trzypokojowego mieszkania po rodzicach. Ilya przyjechał z jedną niebieską walizką na kółkach.
— Jakoś damy radę — mówił wtedy, rozkładając kilka koszulek w ogromnej szafie. — Zarobimy. Ja jestem facetem, ja utrzymam rodzinę.
Tyle że mijały lata, a rodzinę utrzymywała głównie Daria. Jej praca kwitła, miała coraz więcej klientów, projektów, zleceń.
Ilya natomiast tkwił na stałej pensji, narzekał na szefa i co chwilę zmieniał „pasje”. Raz drogi sprzęt snowboardowy, którego użył dwa razy, innym razem wędki i akcesoria wędkarskie.
Na początku dzielili się wydatkami po równo. Potem jakoś naturalnie wszystko zaczęło spadać na Darię: czynsz, jedzenie, naprawy.
Ilya tylko rozkładał ręce: „Zajęli nam premie, kochanie, zrozum. Przecież jesteśmy rodziną”. I ona rozumiała.
Pęknięcie zaczęło się trzy miesiące temu, kiedy zmarł dziadek Matwiej.
Mieszkał pod Petersburgiem, w starym, porządnym domu na dużej działce pełnej sosen. Rodzina rzadko o nim pamiętała — głównie dzwonili w święta, sugerując, że staruszek powinien „już coś z tym zrobić”.
Tylko Daria była przy nim naprawdę. Pracowała zdalnie, jeździła co miesiąc, organizowała opiekę, załatwiała wszystko. Ilya tego nie znosił. Uważał, że to strata pieniędzy i czasu.
Gdy odczytano testament, rodzina wybuchła. Cały majątek dziadek zostawił jej — jedynej wnuczce, która była przy nim do końca.
Kiedy Daria wróciła od notariusza i podała orientacyjną wartość nieruchomości, Ilya zmienił się natychmiast. Przestał narzekać, stał się nienaturalnie uprzejmy. Zaczął przynosić kawę do łóżka, uśmiechać się, dopytywać o jej nastrój.
A po tygodniu zaczęły się „plany biznesowe”.
— Po co nam ten stary dom? — mówił, przewijając telefon. — Sprzedajemy go. Ja znalazłem lokal pod magazyn, zrobię firmę logistyczną. Będzie dobrze.
— To część mojego dzieciństwa — odpowiedziała wtedy Daria. — Chcę go odnowić. Może będziemy tam jeździć na wakacje.
Ilya nic nie powiedział, ale jego twarz stwardniała.
Prawdziwa ofensywa zaczęła się, gdy przyszła jego matka, Tamara Wasiljewna. Zwykle chłodna i krytyczna wobec Darii, tym razem weszła do mieszkania z ciastem i wielkim rulonem papieru.
Rozłożyła projekt na stole.
— Patrz, Dario — zaczęła. — Przemyśleliśmy to z Ilyą. Sprzedajecie dom dziadka i budujemy myjnię samochodową. Mam już działkę na obrzeżach.
Daria uniosła wzrok.
— Myjnię?
— Oczywiście — skinęła teściowa. — Ilya wreszcie będzie miał prawdziwy biznes. Ja zajmę się księgowością.
— A część pieniędzy wezmę dla siebie — dodała po chwili.
— Na jakiej podstawie?
— Na takiej, że wychowałam syna. Rodzina to wspólne interesy.
— Nie — ucięła Daria. — Dom nie jest na sprzedaż.
Teściowa wyszła wściekła, a Ilya przez kilka dni demonstracyjnie milczał.
I teraz wrócił do ataku.
— Czyli dzielimy: połowa dla mnie, część dla mamy — powtórzyła Daria spokojnie. — A ja mam się cieszyć samochodem?
— To normalne w rodzinie! — podniósł głos. — Ty sama tego nie udźwigniesz.
— „Twojego” domu? — zapytała cicho.
W jego oczach błysnęła irytacja.
— Tak. I dziś jedziemy do pośrednika. Już umówiłem spotkanie.
Daria odkręciła kran, umyła kubek i przez chwilę słuchała szumu wody. Potem go zakręciła.
— Nigdzie nie jedziesz.
— Co?
— Do pośrednika nie jedziesz. Wyjeżdżasz gdzie indziej. Do mamy, do hotelu, gdzie chcesz.
Ilya zaśmiał się nerwowo.
— Zwariowałaś? Rozwód? Przez jedną rozmowę?
— Nie przez rozmowę. Przez ciebie.
Jego twarz stwardniała.
— To moje mieszkanie!
— Moje. Kupiłam je przed ślubem. Nie jesteś tu zameldowany.
— Zrobiłem remont!
— Z pieniędzy z mojego konta.
Zrobił krok w jej stronę.
— Podzielimy wszystko w sądzie!
— Spróbuj.
W jego głosie pojawiła się panika i gniew.
— I tak dostanę połowę!
Daria spojrzała na niego zmęczonym wzrokiem.
— Idź do prawnika. Niech ci wyjaśni, czym jest spadek.
Odwróciła się i wyszła do sypialni.
Za drzwiami zaczęło się trzaskanie szafek, przekleństwa, hałas. Po czterdziestu minutach drzwi wejściowe trzasnęły tak mocno, że aż spadł kalendarz.
W mieszkaniu zrobiło się pusto.
Zniknęła jego konsola, wędki, część rzeczy. Na stole zostały klucze. Niebieska walizka wróciła do punktu wyjścia — razem z nim.
Wieczorem przyszły wiadomości. Matka Ilyi pisała pełne oburzenia wiadomości, oskarżając Darię o zniszczenie życia „jej chłopca”. On sam groził, potem prosił o rozmowę.
Daria zablokowała oba numery.
Sprawa rozwodowa trwała krótko. Żaden prawnik nie dawał mu szans. Dokumenty były jasne, spadek należał wyłącznie do niej, a mieszkanie było jej własnością.
W sądzie Ilya siedział skulony, nie patrząc w jej stronę. Tamara Wasiljewna wzdychała teatralnie w ostatniej ławce.
Po wyjściu Daria wzięła głęboki oddech i poczuła ulgę.
Kilka miesięcy później sprzedała mieszkanie i przeniosła się do domu dziadka Matwieja. Pachniało tam sosną i starym drewnem. Ogród odnowiła od podstaw, tworząc przestrzeń, o której zawsze marzyła.
Ilya został z matką w małym mieszkaniu. Zmienił pracę, sprzedał sprzęt sportowy i często opowiadał znajomym, że „kobiety tylko wykorzystują mężczyzn dla pieniędzy”.
Daria już tego nie słyszała.