– Nie mam wolnego pokoju – powiedziała moja córka, kiedy przyjechałam z walizkami. Jej głos zdradzał lekkie zdenerwowanie, jakby chciała mnie uprzedzić, ale nie chciała mnie martwić.
– Mamo, spakowałaś wszystko? Nie zapomniałaś dokumentów? – zapytała Olga, nerwowo kręcąc końcem szalika, stojąc przy kuchennym oknie. Promienie słońca wpadały przez szyby, oświetlając jej drobne, nerwowe ruchy.
– Co, jestem już całkiem stara? – odpowiedziała Anna Siergiejewna, sprawdzając po raz trzeci zawartość torby. Paszport jest tutaj, pieniądze na miejscu, leki… Ale zapomniałam szlafroka! Olu, gdzie jest mój niebieski szlafrok?
– Wisi w szafie. Mamo, może go nie zabierać? U Nataszy znajdziesz coś do ubrania.
Anna Siergiejewna zatrzymała się i spojrzała córce prosto w oczy, z mieszaniną troski i niepokoju.
– Oluśka, nie przyjadę tylko na jeden dzień. Natasza zaprosiła mnie, żebym została trochę, odpoczęła od miasta. Tam powietrze jest czyste, rzeka blisko. Sama mówiłaś, że mi to pomoże.
Olga odwróciła się w stronę okna, patrząc na ulicę wśród zielonych drzew. – Mówiłam, mówiłam… – wyszeptała. Ale wtedy nie wiedziała, że Siergiej znowu straci pracę. Już po raz drugi w ciągu pół roku.
Matka podeszła i położyła rękę na jej ramieniu.
– Nic mi nie mówiłaś. Co się stało?
– Co tu mówić! Nowy szef postanowił zredukować etaty. Siergiej był pierwszy, który został wytypowany. Doświadczenie się nie liczy, wolą młodych gotowych pracować za grosze.
Anna Siergiejewna pokręciła głową, usiadła na stołku i westchnęła ciężko.
– Wiem, że teraz macie ciężko. Może lepiej, żebym została? Jakoś pomogę…
– Nie, mamo. Jedź. Natasza czeka, wszystko przygotowała. – Olga próbowała się uśmiechnąć, ale uśmiech był wymuszony. – Odpoczniesz, nabierzesz sił.
Anna Siergiejewna chciała odpowiedzieć, ale zadzwonił telefon.
– Halo? Mamo? To ja, Natasza! Jak się masz? Przyjedziesz? Już przygotowałam pokój, pościel świeża!
– Jadę, córeczko. Olga teraz mnie zawiezie na dworzec.
– Świetnie! Już się zaczęłam martwić. Mamo, tak za tobą tęskniłam! Tutaj kwitną jabłonie, powietrze jest świeże i czyste. Od razu poczujesz różnicę z miejskim smogiem.
– Dobrze, Nataszo. Do zobaczenia.
Anna Siergiejewna odłożyła słuchawkę i spojrzała na Olgę.
– Widzisz, jak jest szczęśliwa? Nie widziałyśmy się pół roku.
– Tak… szczęśliwa… – odpowiedziała Olga, biorąc klucze. – Chodźmy, mamo, inaczej się spóźnisz.
Droga na dworzec minęła w milczeniu. Anna Siergiejewna próbowała zagadać, ale córka odpowiadała jednosylabowo.
– Oluśka, może naprawdę powinnam zostać? Widzę, że jest ci ciężko.
– Mamo, przestań. Wszystko w porządku. To nie pierwszy raz, gdy Siergiej jest bez pracy, coś znajdzie.
– A pieniądze? Z czego będziecie żyć?
Olga gwałtownie zahamowała na światłach.
– Jakoś damy radę. Mam pensję, jemu przysługuje zasiłek. Nie zginiemy.
– Ale kredyt hipoteczny…
– Mamo, proszę! Nie wtrącaj się w nasze sprawy. Jesteśmy dorośli, poradzimy sobie sami.
Anna Siergiejewna westchnęła i odwróciła się do okna. Serce jej się ścisnęło. Olga nigdy nie mówiła do niej w tak ostry sposób.
Na dworcu, żegnając ją, Olga nagle mocno ją przytuliła.
– Przepraszam, mamo. Dziś jestem jakoś nerwowa.
– Rozumiem, kochanie. Jeśli coś będzie, dzwoń. Przyjadę.
– Wypocznij dobrze. Pozdrów Nataszę.
Pociąg ruszył, Anna Siergiejewna pomachała córce. Olga stała na peronie, aż skład zniknął jej z oczu.
Natasza przywitała ją z bukietem bzu i uśmiechem.
– Mamusiu! Wreszcie! – mocno ją przytuliła. – Jak podróż? Jesteś zmęczona?
– W porządku, nie była trudna. A ty jak pięknie wyglądasz! Opalona, rumiana.
– To powietrze tutaj. W mieście nie da się żyć w spalinach. Chodź, pokażę ci dom!
Dom był niewielki, ale przytulny i jasny, z ogrodem i widokiem na rzekę. Natasza dumnie pokazywała nowe meble i świeży remont.
– A tu jest twój pokój, powiedziała, otwierając drzwi. – Zobacz, jaki przytulny! Rano słońce wpada przez okna, a wieczorem patrzysz na rzekę.
– Pięknie… A gdzie jest Dima?
Była w pracy. Wieczorem przyjedzie – ucieszy się. Często wspomina twoje ciasta i ciasteczka.
„Upiekę, nie martw się”, powiedziała Anna Siergiejewna, siadając na łóżku. W domu panowała cisza i spokój – jakby znalazła małą oazę wytchnienia.
„Tak, mamo. Jesteśmy szczęśliwi. Dima znalazł dobrą pracę, a ja dorabiam. Wkrótce będziemy mieli dzieci”, odpowiedziała córka, uśmiechając się spokojnie.
„No, cudownie! Doczekasz się wnuków!” – oczy Anny Siergiejewnej zabłysły radością.
Natasza usiadła obok niej, bliżej, aby poczuć ciepło i spokój, który emanowała.
„Mamo, a co z Olgą? Ostatnim razem była smutna”, zapytała, z lekką nutą troski w głosie.
„Mają problemy. Siergieja zwolnili”, odpowiedziała matka, z nutą smutku w głosie.
„Znowu? Przecież to dobry specjalista…” – zdziwiła się Natasza.
„Nie mają szczęścia. Olga bardzo się martwi”, dodała Anna Siergiejewna, lekko kiwając głową.
Natasza zamyśliła się na chwilę.
„Może powinni się tu przeprowadzić? Pracy jest wystarczająco. Powiem Dimie, niech się zapyta”, zaproponowała ostrożnie.
„Nie wiem… Są przyzwyczajeni do miasta. A i kredyt hipoteczny…” – głos matki był pełen troski.
„Trudno, tak…” Natasza wstała i uśmiechnęła się, by nie pokazać niepokoju. „Dobrze, mamo, odpoczywaj. Ja przygotuję kolację.”
Wieczorem, przy herbacie, Dima szczerze cieszył się z przyjazdu teściowej. Anna Siergiejewna czuła, jak napięcie powoli znika, jakby ciężar, który nosiła, stopniowo spadał z jej ramion.
Minął tydzień. Pomagała w domowych obowiązkach, wychodziła na spacery, dzwoniła do Olgi, ale ta odpowiadała krótko i zdawkowo:
„Jak się sprawy mają?”
„W porządku. Siergiej chodzi na rozmowy kwalifikacyjne.”
„A ty? Nie męczysz się?”
„Męczę, ale da się wytrzymać.”
„Olga, może przyjadę?” – zapytała Anna Siergiejewna, choć czuła gulę w gardle.
„Nie trzeba. Odpoczywaj u Nataszy.”
Ale Anna Siergiejewna się martwiła. Ostatnim razem Olga się rozpłakała, ale szybko się pozbierała.
„Natasza, chyba pójdę do domu”, powiedziała po dwóch tygodniach. „Boję się o Olgę.”
„Mamo, dopiero co przyjechałaś! Mam tyle planów…” – serce Nataszy nie było spokojne.
Natasza westchnęła i powiedziała: „Dobrze. Dima cię zawiezie.”
W drodze Anna Siergiejewna bezskutecznie próbowała dodzwonić się do córki.
W domu drzwi były zamknięte na zamek.
„Olga! To ja!”
„Mamo? Przecież jesteś u Nataszy…” – odpowiedział niepewnie głos Olgi.
„Otwórz!” – nalegała matka.
Drzwi się otworzyły, a przed nią stała wyczerpana Olga, z czerwonymi oczami.
„Olcia! Co się stało?” – Anna Siergiejewna mocno ją objęła.
„Nic… po prostu jestem zmęczona”, wyszeptała Olga, a ich spojrzenia spotkały się w mieszance bólu i rozpaczy.
W przedpokoju stały walizki.
„Co się dzieje? Gdzie jest Siergiej?” – głos matki drżał z troski.
Olga usiadła na kanapie, obejmując kolana.
„Odszedł. Na zawsze. Powiedział, że przeszkadzamy sobie nawzajem.”
Anna Siergiejewna przytuliła ją jeszcze mocniej.
„Córeczko…”
„I mieszkanie sprzedaję. Sama nie dam rady spłacić kredytu.”
„A gdzie będziesz mieszkać?”
„Wezmę pokój do wynajęcia.”
„Może u mnie?” – zaproponowała matka.
„Mamo, praca jest daleko…”
„A u Nataszy? Przecież cię zaprosiła.”
„Nie chcę być ciężarem.”
Do późnego wieczora siedziały, obejmując się, dzieląc w ciszy ból i pocieszenie.
Następnego dnia podpisały umowę sprzedaży mieszkania.
„Wiesz, mamo, czuję się teraz lżej”, wyznała Olga. „Jakby spadła ze mnie ogromna góra.”
„A potem?” – zapytała matka, z nadzieją w głosie.
„Jakoś sobie poradzę. Może u Nataszy. Znowu do mnie dzwoniła dzisiaj.”
„Jedź. Tam powietrze jest dobre.”
Olga zatrzymała się na moment.
„A ty ze mną?”
„Ja? Moje życie jest tutaj”, odpowiedziała Anna Siergiejewna, choć serce znało pragnienie Olgi.
„Ale sama będzie nudno.”
Anna Siergiejewna uśmiechnęła się.
„Nie będzie nudno. Przyjdę was odwiedzić.”
W dniu wyjazdu Olga spakowała tylko to, co najpotrzebniejsze.
„Resztę sprzedam. Nowe życie, nowe rzeczy”, wyszeptała do siebie.
Na dworcu rozpłakała się.
„Mamo, wybacz… Wstyd mi przyznać, że nie wyszło.”
„Wszystko dopiero się zaczyna”, przytuliła ją matka. „Natasza ucieszy się. Niedługo przyjdę.”
Pociąg ruszył. Anna Siergiejewna machała, aż wagon zniknął w oddali. W pustym mieszkaniu panowała cisza, ale nie smutek – była słodka ulga i spokój.
Po tygodniu Olga zadzwoniła radosnym głosem:
„Mamo, znalazłam pracę! Będę uczyć historii w szkole.”
„A mieszkanie?”
„Na razie u Nataszy. Miejsca starczy dla wszystkich.”
„Ona jest dobra.”
„Tak. Wiesz co? Od dawna nie spałam tak spokojnie. Może to moje miejsce.”
Anna Siergiejewna uśmiechnęła się. Tego wieczoru wysłała do Nataszy list z podziękowaniem – czasem najlepsza pomoc to po prostu być blisko.
Następnego dnia zajrzała do biura podróży i obejrzała oferty na wakacje nad morzem. Dzieci znalazły swoją drogę; teraz przyszedł czas, aby żyć dla siebie.
„Nie ma zbędnych pokoi, tak jak nie ma zbędnych ludzi. Wszystko i wszyscy są na swoim miejscu. Mądrość rodziców polega na tym, by to akceptować”, pomyślała Anna Siergiejewna, z spokojnym sercem.