Szklanka z nadzieją
Z każdym krokiem do sali jadalnej Lena czuła, jak adrenalina pulsuje w jej żyłach. Skupiła się. Było teraz albo nigdy. Goście przy stole jeszcze się śmiali, ale ona zanurzyła się w myślach o tatusiu, o jego cierpieniu, i o długach które z dnia na dzień rosły jak góra lodowa. Każda wpływająca na konto płatność była, jak lodowy kawałek, osunięty w głębiny. Patrzyła na Victora Hale’a, jego ostre rysy, machający gest i to wyrafinowane, zimne spojrzenie, które wysysało powietrze z pomieszczenia. Zmrużyła oczy. To chciwe, egoistyczne zachowanie musiało się kiedyś skończyć.
Wróciła do ich stołu i umieściła szklankę przed Martinem, który znów trzymał telefon, zamierzając ją nagrywać.
„Cześć, Martin” – rzuciła, uśmiechając się naśladując jego ton. Nie zamierzała dłużej znosić tej jego arogancji.
„Cześć, Lena” – odpowiedział, wciąż zerkając na ekran z rozbawieniem.
„Wygląda na to, że jesteś zajęty” – dodała, opierając dłoń na stole. „Ciekawe, że nie nagrywasz informacji o swojej niekompetencji.”
Śmiech umilkł, jakby nagle ktoś nacisnął przycisk pauzy. Victor uniósł brwi, a Dr Brenner spojrzała z niedowierzaniem.
„Widzę, że nabrałaś odwagi, dziewczynko” – rzekł Victor, przechylając głowę, podczas gdy Lena trzymała ręce na biodrach.
„Nie dziewczynka. Na imię mi Lena. I nie chcę być w twojej grze. Jestem kimś więcej, niż tylko osobą, na której możesz żartować” – wypaliła, czując, jak płonące ogniowe smugi krążą po jej ciele.
Dr Brenner przerwała, dotykając brzegów swojego kieliszka. Lena nie mogła dłużej znieść ich wzroków, więc podeszła do Victora bliżej. Cała sytuacja była absurdalna; stawieni do roli statystów, po to, by zabawiać jego ego.
„Przypominam sobie twoje pierwsze spotkanie, Victor” – kontynuowała. „Podczas tamtej rozmowy zawodowej udawałeś, że szanujesz moje umiejętności.”
Victor zaszeleścił kartką dokumentu, na którym była w końcu podana jej nazwisko. „Odzyskaliśmy twój potencjał, Lena. Musisz sprawić, by twoje talenty stały się dostępne dla innych” – dodał, bez cienia autentycznego zainteresowania.
„Chciałeś mnie wykorzystać, by wypełnić swoje własne braki!” – odpowiedziała, łapiąc oddech. „Nie mówię tu o pracy. Mówię o tym, że moja twarz zbudowała wasze zaufanie!”
„Widzisz…” – przerwał Victor, zupełnie ignorując jej słowa. „W tej branży chodzi o wrażenia. Każdy z nas był w tej samej sytuacji. Nie wygrzeszuj tego, co cię nie dotyczy.”
„Nie wygrzeszuj?” – powtórzyła zdobijająca się na emocje, czuła, jak głos jej drży. „Nie zgadzam się na to. Nie mogę pozwolić, by swoje życie ukaleczyli ludzie, jak ty.”
Goście znów zamarli. Uczucie ulgi wypełniło powietrze.
„Nie boję się twojej władzy, bo na ostatnim zebraniu językowym to ja powiedziałam, co myślę. Przykro mi, że cię zawiodłam, ale jestem prawdziwym tłumaczem” – powiedziała, nie potrafiąc powstrzymać grymasu rozczarowania.
„Hm, to mnie nie przekonuje,” mruknął Martin, a Victor kiwnął głową, jakby to, co się działo, było śmieszne.
Jednak Lena nie zamierzała rezygnować. Zjechała wzrokiem po stole, gdzie stał dzban. „Zaraz złożysz mi ofertę” – powiedziała, z determinacją ukrytą w jej głosie.
Wstąpiła w pewności nowego wyzwania, o którym wcześniej marzyła. Tego wieczoru zamierzała pokazać, że może być kimś więcej.
Ognisty zakończenie
Wysiadając od stołu, Lena ukryła się na uboczu, gdzie panował chłód ciemności. Adrenalina minęła, a niepokój kupił terminy rehabilitacji jej ojca. Dźwięki ze stołu rozmyły się w zamęcie jej myśli. Wspomnienie uśmiechu taty przy wyciągniętej dłoni: „Możesz wszystko, co zechcesz, Lena”. Ten moment miał ją teraz wprawić w ruch.
Weszła do kuchni, gdzie Paul, jej kierownik, czekał z zapytującym wzrokiem. Potrafiła wyczuć jego zdumienie.
„O, to było… coś” – powiedział, a gesty były bez wątpliwości pełen aprobaty.
„Nie zamierzam się poddawać” – odparła stanowczo. „Mam plany, które mogą zmienić zasady w grze.”
Oboje patrzyli na siebie, a Lena czuła, jak siły do działania powracają. Wzięła głęboki oddech. Czas, by ujawnili mu prawdę.
Ciekawe, co wydarzy się, gdy powie światu sukces swojego talentu? Ciekawe, jak wpłynie to na strachy drugiej strony?
„Zamierzam wrócić z odpowiednim stanowiskiem, Paul. Z zamiarem, by nie być ostatnią w kolejce, ale jednym z elementów zmiany,” dodała, czując, jak krew z narastającym emocjami pulsuje w jej żyłach.
Zgarnęła chusteczkę z blatu. Być może nadchodziły trudniejsze czasy, ale Lena miała zamiar być w ich centrum z ogniem w sercu. A zaproszenie dla Victora Hale’a miało być początkiem.