Wracałam do domu późno. Piątkowy wieczór, korki, jedno marzenie — paść twarzą w poduszkę i już się nie ruszać.
Klucz przekręcił się w zamku z dobrze znanym kliknięciem, a pierwsze, co zobaczyłam w przedpokoju, to dwa ogromne, wysłużone walizki w kolorze „zmęczonego burgundu” oraz wózek na kółkach w kratę, z którego wystawała cebula.
Serce podskoczyło mi do gardła. Absurdalny, chaotyczny strach zmieszał się z niedowierzaniem. Włamanie? Nie — rzeczy były zbyt znoszone jak na złodziei. Weszłam do kuchni i dopiero wtedy zrozumiałam, co się dzieje.
W mojej kuchni, w moim ulubionym fotelu przy oknie (który odzyskałam od byłego męża w sądzie), siedziała ona. Halina Pawłowna. Moja była teściowa. Z mieszaniną pogardy i ciekawości przyglądała się moim nowym zasłonom i piła herbatę z mojej zastawy.
— Dzień dobry, pani Halino Pawłowno — udało mi się powiedzieć, czując, jak narasta mi rumieniec. Ze złości albo z zakłopotania.
Odwróciła się do mnie. Miała minę kogoś, kto wygrał na loterii, ale z łaski toleruje moją obecność.
— A, to i ty — przeciągnęła słowa. — Gdzie ty się włóczysz? Dzwonię do ciebie tyle razy. Stary klucz pasuje, dobrze, że Dima nie zmienił zamków.
Dima. Mój były mąż. Ten, z którym rozwiodłam się sześć miesięcy temu. Ten, który od trzech miesięcy mieszkał — jak słyszałam — z fryzjerką Lenką na obrzeżach miasta.
— Pani Halino Pawłowno, a gdzie jest Dmitrij? Dzwoniła pani do niego? — zapytałam ostrożnie, próbując zyskać czas. W głowie mi huczało.
Chciało mi się płakać, ale się powstrzymywałam. Zbyt długo byłam synową tej kobiety, żeby teraz pozwolić sobie na słabość.
— Tak. Zaraz przyjdzie — machnęła ręką. — No, idź i pomóż z bagażami. Przeprowadzam się do was na jakiś czas.
Remont w Podolsku, nie mogę mieszkać u sąsiadów. Pomyślałam, że zostanę u was. Dobra dzielnica, metro blisko. Widzę, że ładnie urządziłaś mieszkanie. I dobrze.
Patrzyła na mnie z lekką pogardą, jak na służącą, która spóźniła się z przyniesieniem kapci.
— Pani Halino Pawłowno — powtórzyłam powoli i wyraźnie — do którego z państwa synów pani przyszła się wprowadzić?
Zakrztusiła się herbatą.
— Oszalałaś?! — syknęła. — Do Dimy, oczywiście! I przestań z tymi bzdurami. Jestem jego matką, wiem, że wszystko jest między wami w porządku.
— Nie jest — wskazałam na walizki. — Proszę do niego zadzwonić. Teraz mieszka z Lenką. A to mieszkanie, pani Halino Pawłowno, jest moje.
Moja mama przepisała je na mnie przed ślubem. Dima mieszkał tu tylko do momentu, aż zaczął pić i miał wypadek samochodowy. Wtedy złożyłam pozew o rozwód.
Zbladła. Najpierw całkowicie, potem jej twarz zrobiła się czerwona jak burak. Znałam te etapy: szok, zaprzeczenie, gniew.
— Kłamiesz! — syknęła, gwałtownie wstając.
Złapała się za serce. Zwykle wtedy biegałam po krople. Ale nie tym razem.
— Jeśli trzeba, wezwę karetkę — powiedziałam spokojnie. — Ale łóżka pani nie przygotuję. I proszę dopić herbatę.
— Niewdzięczna…! — krzyknęła. — Ja cię zrobiłam człowiekiem! Ja ci załatwiłam pracę! Ja…
— Pracę jako kurier za 15 tysięcy miesięcznie, kiedy byłam studentką — przerwałam jej. — A w zamian prałam pani bieliznę i opiekowałam się Dimą po każdym pijaństwie. Jesteśmy kwita.
W tym momencie zadzwonił dzwonek. W drzwiach stał Dima. Pomięty, w dresie, z podbitym okiem. Zobaczył nas obie i zamarł.
— Mamo? Co ty tu robisz? — zapytał chrypliwie.
— Synku! — wrzasnęła Halina Pawłowna, rzucając się na niego. — Ona mówi, że się rozwiedliście! Że masz jakąś Lenkę! To nieprawda, prawda?!
Dima spojrzał na mnie, potem na nią.
— Mamo… tak, rozwiedliśmy się — mruknął. — I czemu przyjechałaś z walizkami? Mówiłem, że nie możesz u mnie mieszkać.
— A gdzie ty mieszkasz?! — krzyknęła.
— U kolegi — westchnął. — Z Lenki jej matka mnie wyrzuciła. Chciałem do ciebie, ale masz remont. Jestem bez domu.
Zapadła cisza.
Halina Pawłowna powoli odwróciła się do mnie. Jej twarz wykrzywiła się w mieszaninie nienawiści i pogardy.
— To twoja wina — syknęła. — To ty go wyrzuciłaś. A teraz on jest bezdomny, a ty siedzisz w pałacu.
— Tak, siedzę — skinęłam głową. — W moim mieszkaniu. Które należy do mnie. I którego nie zamierzam z nikim dzielić.
Dima westchnął, chwycił jedną z walizek i pociągnął ją w stronę wyjścia.
— Chodź, mamo. Nie rób scen.
Ona wciąż się szarpała, patrząc na mnie. W jej oczach było wszystko: od „zniszczę cię” po „pomóż mi, nie mam gdzie iść”. Prawie zrobiło mi się jej żal. Prawie.
Gdy drzwi się zamknęły, oparłam się o ścianę i osunęłam na podłogę.
Na stole została jej niedopita herbata. Wylałam ją do zlewu i wyrzuciłam kubek do kosza. Razem z ostatnią nicią mojego dawnego życia — życia, w którym byłam wygodną, cierpliwą synową, zawsze gotową ustąpić.
Teraz mieszka tu inna kobieta. Taka, która nie otwiera drzwi walizkom.