— Julka, skąd wzięłaś półtora miliona?! — Wadyk, mąż mojej bratowej, był rozwalony na kanapie, mieszając cukier w filiżance z teatralnym hałasem, jakby stukał w Morse’a: „Nie ma pieniędzy i nie będzie”.
— Rynek stoi, biznes w śpiączce, taksówki nikomu nie są potrzebne! Poczekaj sześć miesięcy, nie zbankrutujesz. Nie będziecie jeść ostatniego kawałka chleba z mężem!
Miesiąc temu ten „lokalny wilk z Wall Street” przyszedł do nas z płonącymi oczami i spoconym łysym czołem. Z Oksaną, siostrą mojego męża Denisa, zebrali pięćset tysięcy.
Brakowało niewielkiej sumy — półtora miliona — aby kupić luksusowy samochód bezpośrednio w salonie i wynająć go do biznesu taksówkowego.
— Będziemy bogaci! W przyszłym miesiącu oddam wszystko, po groszu, z odsetkami! — przysięgał Wadyk, teatralnie kładąc pulchne dłonie na piersi.
Ja, przyzwyczajona do polegania na zimnej logice cyfr, a nie na płomiennych obietnicach, dałam pieniądze. Ale z małym warunkiem, niemal niezauważalnym: przy zakupie samochód zostanie zarejestrowany na nazwisko Denisa.
Tylko do całkowitej spłaty długu.
Wadyk kiwnął głową radośnie — nieważne, na kogo będą papiery, dopóki klucze są w jego kieszeni, a kierownica w jego rękach.
Wczoraj, przejeżdżając obok ich domu, postanowiłam wstąpić na herbatę. Drzwi były lekko uchylone — Oksana, jak zwykle, czekała na kuriera. Z kuchni słyszałam jej rozmowę z Wadykiem:
— Powiedz jej, że samochód ciągle się psuje! Julka to bogata głupia, jej pieniądze płyną jak rzeka. Zdenerwuje się, a potem wybaczy.
Nie zamierzasz domagać się długu od rodziny, prawda, Ksiu? Nawet paragony, które jej dałam, nie wzięła! Minął miesiąc, powiem, że taksówka przyniosła straty. Trochę się pogniewa, i odpuści. Jesteśmy rodziną, udźwigną to!
Cicho zamknęłam drzwi za sobą i zeszłam po schodach. W domu nie było ani goryczy, ani łez kobiety. Tylko zimny, precyzyjny rachunek.
Tego wieczoru, przy stole, opowiedziałam mężowi wszystko słowo w słowo.
Denis, który szaleńczo we mnie wierzy i zawsze wspiera naszą rodzinę, odłożył widelec.
— Teraz mu łamię szczękę.
— Nie, kochanie — pogłaskałam delikatnie jego rękę. — Dentysta dzisiaj kosztuje za dużo. Zrobimy to o wiele elegantszym sposobem. Damy im lekcję finansów.
I w niedzielę nadszedł rodzinny obiad. Rodzina zebrała się. Przyjechali taksówką — Wadyk dramatycznie westchnął już w progu, że ich nowy samochód „znów się zepsuł i stoi pod oknem” (prawdopodobnie gotowa wymówka), a w weekend legalny ma prawo odpocząć i napić się koniaku.
Wadyk pożerał mój pieczony schab, Oksana, krytyczna, oceniała moje ostatnie remonty spojrzeniem pełnym lekkiego pogardzenia.
— Wiesz, Julka — żuł i gestykulował Wadyk — teraz trudno być uczciwym przedsiębiorcą. Państwo dusi, konkurencja odbiera skrzydła.
Podjęłam stanowczą decyzję: przez sześć miesięcy nie oddam wam pieniędzy. Trzeba zmienić opony, kupić pokrowce ze skóry ekologicznej… Rozumiesz, prawda?
— Oczywiście, Wadyk — uśmiechnęłam się delikatnie, niemal anielsko.
— Sytuacja trudna. Prawie jak mysz w pułapce, która teraz wymaga podania sera na tacy.
Wadyk zakrztusił się kawałkiem mięsa, kaszląc.
— Co? O co ci chodzi? Pracuję od rana do wieczora jak wiewiórka!
— Tak — kiwnęłam głową — tylko że to koło kręci się na nasz koszt. Jakbyś nie był wiewiórką, ale zachłannym chomikiem na złotym wynagrodzeniu.
Oksana zarumieniła się, rzucając wyprasowaną serwetkę na stół.
— Julka, co za wyniosły ton! Prosimy jako rodzina! Macie dwa pensje, żyjecie w luksusie, chodzicie do restauracji!
Mogłyście nam od razu dać te półtora miliona. Wadyk potrzebuje startu w życiu!
— Start, Oksanko, wygrywa się na bieżni po ciężkim treningu — odpowiedziałam spokojnie, popijając herbatę.
— A wy, z Wadykiem, żądacie zapłaty za biznesową klasę samolotu, którego nawet nie planowaliście.
— Jak śmiesz! — wybuchła Oksana, tracąc natychmiast maskę uprzejmej kuzynki. — Jesteśmy rodziną! Musicie nas wspierać!
— Płacę rachunki i podatki państwu — odpowiedziałam spokojnie. — Sponsorowanie nadmiernego ego innych jak automat z nieskończonym przebaczeniem nie wchodzi w moje plany życiowe.
Wadyk przewrócił oczami, pochylając się na krześle, ręce splecione na brzuchu.
— No, dziewczyny, nie kłóćcie się. Julka, zrozum swoje kobiece serce: teraz pieniędzy nie ma. Nie mogę ich wyczarować!
I nie oddam samochodu w zastaw, nawet w marzeniach! Zainwestowałam w to pięćset tysięcy! Więc uspokójcie się i poczekajcie. Może kiedyś oddam.
Spojrzałam na niego spokojnie, jak na granitową płytę na nabrzeżu.
— I nie ma ci czego oddać, Wadyk — powiedziałam łagodnie, niemal z czułością.
Rodzina przy stole zastygnęła. Na twarzy bratowej pojawił się triumfalny uśmiech: „Mówiłam wam, bogata głupia szybko ustąpi!”.
— Naprawdę? — Wadyk uśmiechnął się szeroko, jak oleisty zwycięzca.
— Naprawdę — powoli wyjęłam z teczki starannie wydrukowaną kartkę.
— Samochód jest prawnie na nazwisko Denisa, a PTS i klucze od dawna w naszym sejfie… Wczoraj go sprzedaliśmy.
Zapanowała całkowita cisza. Słychać było tylko buczenie lodówki.
— J-jak go sprzedaliście?! — Wadyk zbledł, oczy jak dwie filiżanki.
— Moja?
— Twój, Wadyk — poprawił Denis chłodnym, metalicznym tonem, wstając i krzyżując ręce na szerokiej klatce piersiowej.
— Ale… stał pod domem! Mam klucze! — szlochała Oksana, trzymając się za serce.
— Stał. Wczoraj rano. Wczoraj w południe przyszedł poważny kupiec z lawetą, podpisaliśmy umowę sprzedaży i pojechał w inny region — położyłam dokument przed Wadykiem.
— Za dwa miliony rubli. Dokładnie tyle, ile w salonie.
Wadyk podskoczył, przewracając krzesło z hukiem. Twarz fioletowa ze złości.
— Nie mieliście prawa! Te pięćset tysięcy należy do mnie! Oszuści! Idę na policję! Zgłoszę was!
— Śmiało, Wadyk, śmiało — zrobiłam gest ugodowy. — Powiesz policji, jak jeździłeś z pełnomocnictwem podpisanym własną ręką, które mój mąż odwołał trzy dni temu. Za swoje pięćset tysięcy… Twój rachunek.
Podsunęłam mu drugą kartkę, pełną cyfr.
— Sprawdź dobrze. Pięćset tysięcy — twój wkład początkowy. Odejmujemy amortyzację samochodu po miesiącu intensywnej pracy w taksówce — siedemdziesiąt tysięcy.
Mój procent za korzystanie z półtora miliona według stopy refinansowania — dwadzieścia. Najważniejsze: wynajem samochodu biznesowego przez 30 dni, według średniej rynkowej.
Zrobiłam pauzę, delektując się momentem.
— W sumie — elegancko podkreśliłam czerwoną ręką — jesteśmy winni dokładnie czternaście tysięcy dwieście rubli. Denis, proszę, przekaż Wadykowi. Niech niczego nie żałuje.
Oksana wybuchła klasyczną histerią.
— Okradliście nas! Zostawiacie bez pracy, bez pieniędzy! Jesteśmy rodziną! Jak mogliście, obliczeniowa i złośliwa jadowita Julka?!
Chciała przewrócić naczynia ze stołu, ale Denis stanął przed nią. Jego głos był spokojny, ale przenikliwy.
— Jeśli nie uspokoicie się i podniesiecie głos na moją żonę, wychodzicie oboje drzwiami. Próbowaliście nas oszukać o półtora miliona, myśląc, że Julka jest łatwą idiotką. Przesadziliście z biznesem.
Dziękujcie, że moja żona wszystko poprawnie policzyła i nie zostawiła was z długiem. Teraz znikajcie z mojego domu.
Odeszli hałaśliwie. Wadyk przeklinał, potykając się o buty, Oksana płakała teatralnie w korytarzu, obiecując donieść na nas wszystkim rodzicom i hańbić nas w całym mieście. Mnie to zupełnie nie obchodziło.
Moje pieniądze wróciły w całości na konto rodzinne. A toksyczna i fałszywa rodzina zniknęła z naszego życia. I mam nadzieję, że na zawsze.